„Meren äärillä by Larin-Kyösti” to zbiór wierszy napisanych na początku XX wieku. Książka przywołuje obraz życia na morzu i na wyspach północnej części Bałtyki, połączając lirykę przyrody z portretami wiosek; jej tematem są siła morza, codzienne rytmy, zagrożenia oraz święta społeczności nadmorskich. Wiersze przechodzą od imponujących widoków morskich i pieśni o burzach do intymnych scen z wnętrz domów i świątowych uroczystości. Barwne opisy przedstawiają rybaków, pilotów, contrabandystów oraz mieszkańców miast; w tekście występują także humorystyczne epizody (sprytny urzędnik celny, arogantny marynarz, poważna dama z miasta w obcym kraju). Miłość, tęsknota i tęsknota za ojczyzną złagodzają surowość tych obrazów. Rytuały i spotkania – spokój w niedzielę, śpiewy podczas święta Helatorstai, podróże na targi przez zatokę oraz wzruszające weselja na wyspach – stanowią istotę życia tych społeczności. Morze występuje w wielu różnych nastrojach: spokojnym w świetle księżyca, oslepiającym mgłą, pełnym zagrożenia ze strony min i w formie gwałtownej siły, która kształtuje świat. To skłania do duchowych rozmyślań o losie, odwazie i stworzeniu. Pomiędzy burzami a ciszą dzieci bawią się na piasku, matka śpiewa kolysankę, a jesień przyjmuje miejsce lata – aż do końca zbiórki, gdzie umieszczone są informacje o lokalnym języku, dopełniające obraz tego archipelagu i jego ludzi.