Uilyam Peylining “Xristianlik dalillari” asari XIX asr boshlarida yozilgan teologik tadqiqotdir. Ushbu risolada xristianlikning tarixiy va mantiqiy asoslari ko‘rib chiqilib, uning ishonchliligi ilk izdoshlarining hayoti va chekkan azob-uqubatlari, shuningdek, uning asoschisi Iso Masihga nisbat berilgan mo‘jizaviy voqealar tahlili orqali asoslanadi. Asarda ilk guvohlarning bayonotlari nafaqat haqiqiy, balki ko‘plab tarixiy dalillar bilan tasdiqlangan ekanini ko‘rsatish maqsad qilingan. Kitobning kirish qismida muallifning akademik sohada muhim imkoniyat yaratib bergan muhtaram Jeyms Yorkka minnatdorligi izhor etiladi. Peyli ilohiy vahiy zarurligi va uning tabiiy ravishda mo‘jizaviy hodisalar bilan birga kelishi haqida so‘z yuritib, o‘z dalillari uchun zamin hozirlaydi. U mo‘jizalar ehtimoldan yiroqdek ko‘rinsa-da, ilohiyotning vahiysi bilan bog‘liq holda ular ishonchlilikdan mahrum emasligi haqidagi g‘oyani ilgari suradi. Peyli xristianlikning dastlabki guvohlari qilgan qurbonliklarni ta’kidlab, ularning boshidan kechirgan sinovlari va guvohliklarining halolligi e’tiqodning haqiqiyligi uchun muhim asos bo‘lishini ilgari suradi. Ushbu kirish qismida butun matn davomida xristianlik e’tiqodini qo‘llab-quvvatlovchi dalillarni keyingi tadqiq etish uchun mustahkam poydevor yaratiladi.