„Lekarz i pacjent” S. Weira Mitchella to zbiór esejów napisanych w końcu XIX wieku. Praca dotyczy przede wszystkim relacji pomiędzy lekarzami a pacjentami, z szczególnym akcentem na problemy zdrowia kobiet, zwłaszcza te związane ze stanami nerwowymi. Oferuje wiedzę i spojrzenia skierowane zarówno do środowiska medycznego, jak i ogółu czytelników, zawierając porad dotyczących radzenia sobie z chorobą i bólem. Na początku książki autor wyjaśnia swój zamiar zajmowania się różnymi tematami dotyczącymi obowiązków lekarza oraz wiedzy niezbędnej do zrozumienia złożonych emocjonalnych i fizycznych stanów pacjentów, zwłaszcza kobiet, które często są uważane za bardziej podatne na negatywny wpływ chorób. Reflektuje nad swoimi doświadczeniami z pacjentami cierpiącymi na nerwowość i podkreśla ważność podejmowania tych przypadków z empatią oraz z zaangażowaniem, aby nie tylko leczyć objawy, ale także promować holistyczne pojęcie zdrowia i rozwoju osobowości. Wstępna część książki nadaje ton kolejnym esejom, pokazując, że autor łączy w swoich tekstach osobiste doświadczenia, medyczne spojrzenia oraz zrozumienie emocjonalnych aspektów choroby.