„Siedem lat w Południowej Afryce. Tom pierwszy” autorstwa Emila Holuba to podróżopis napisany u schyłku XIX wieku. Praca opowiada o osobistych doświadczeniach autora, badaniach i przygodach podczas siedmiu lat spędzonych w Południowej Afryce; szczegółowo opisuje jego podróż od regionów wydobywania diamentów aż po rzekę Zambezi. Daje też spojrzenie na trudności i odkrycia, z którymi musiał się zmierzyć Holub podczas podróży przez różnorakie krajobrazy, stykając się z lokalnymi kulturami oraz dążąc do zdobywania wiedzy naukowej w w większości nieodwiedzanych obszarach. Wstęp do opowieści zapoznaje czytelników z długo oczekiwanej podróży Holuba do Południowej Afryki; opisuje też atmosferę oczekiwania, która narasta w momencie jego wyprawy przez ocean. Od chwili rozpoczęcia podróży autora spotykały się różne trudności – poważna choroba, burzliwe morze – ale chęć dotarcia do Afryki motywowała go do dalszych wysiłków. Po przybyciu do Kapsztadu Holub zachwyca się wspaniałymi krajobrazami Góry Stołu i dynamicznym życiem miasta. Zanurza się w bogatą kulturę i różnorakie krajobrazy Południowej Afryki, co stanie się pretekstem do dalszych przygód w jej rozległych i zróżnicowanych wnętrznych obszarach – miejscach, które zamierza dalej eksplorować w poszukiwaniach wiedzy naukowej i osobistego spełnienia.