„Helgelannin sankarit: Näytelmä neljässä näytöksessä” Henrika Ibsena to dramat napisany pod koniec XIX wieku. Sztuka skupia się na złożonych relacjach i konfliktach między postaciami w nordyckiej scenerii Helgelandu, zwłaszcza na Örnulfie, lokalnym wodzu, Sigurdzie, jego żądnym przygód przyjacielu, oraz na skutkach minionych czynów związanych z honorem i rodziną. Otwarcie ustanawia napiętą atmosferę pełną nadciągających starć, zapowiadając motywy honoru, zemsty i dynamiki władzy w strukturach rodzinnych i społecznych. Początek sztuki wprowadza burzową zimową scenę na surowym wybrzeżu Helgelandu, gdzie dochodzi do konfrontacji między Örnulfem a Sigurdem. Örnulf, początkowo wrogi i agresywny z powodu dawnej urazy, wkrótce wdaje się w pojedynek dowcipu i siły z Sigurdem, który nie ustępuje. Prowadzi to do zaskakującego pojednania, gdy rozmawiają o wieloletnim konflikcie o porwane panny młode, w szczególności o córkę Örnulfa, Dagny, oraz o innych relacjach postaci, z udziałem Hjördis i Gunnara. W miarę jak odsłaniają się warstwy sojuszy, uraz i minionych czynów, sztuka przygotowuje grunt pod głębsze zbadanie honoru i relacji w tej zwartej wspólnocie, zwiastując dalszy konflikt między postaciami.