„Dialogi umarłych” autorstwa lorda George’a Lytteltona to filozoficzne dzieło składające się z dialogów napisanych w XVIII wieku. Ta kolekcja wykorzystuje dramatyczny format, by eksplorować wieczne prawdy o istnieniu człowieka, cnotach i polityce poprzez rozmowy pomiędzy historycznymi a legendarnymi postaciami, takimi jak lord Falkland i pan Hampden. Dialogi charakteryzują się refleksją nad wartościami moralnymi oraz złożonością ludzkiej natury, zachęcając czytelników do rozmyślenia nad moralnymi konsekwencjami ich działań i przekonań. Na początku tekstu przedstawiony jest pierwszy dialog pomiędzy lordem Falklandem a panem Hampdenem, w którym rozmawiają o sytuacji politycznej swoich czasów oraz o moralnych skutkach ich postępowań na rzecz monarchii lub Rzeczypospolitej. Badają tematy lojalności, cnot i tragicznych konsekwencji ich politycznych walk, pokazując, jak osobiste i polityczne przekonania mogą się przeplétać, doprowadzając do poważnych skutków w życiu i śmierci. Poprzez te dyskusje autor otwiera drogę do głębszego rozpatrzenia etycznych dilematów, z którymi muszą stawić czoła osoby sprawujące władzę, zachęcając czytelników do zastanowienia się nad związkami tych tematów z ich własnym życiem.
Dialogi XXVI–XXVIII zostały napisane przez Elizabeth Montagu.