„Pieśń o Hiawacie” Henry’ego Wadswortha Longfellowa to poemat epicki opublikowany w 1855 roku. Napisany ośmiozgłoskowcem trocheicznym opowiada o fikcyjnych przygodach wojownika Odżibwejów Hiawathy oraz o jego tragicznej miłości do Minnehahy, kobiety z plemienia Dakotów. Akcja rozgrywa się w pobliżu Malowanych Skał nad Jeziorem Górnym, a poemat śledzi losy Hiawathy od dzieciństwa po bohaterskie czyny, w tym pokonanie złego czarownika, wynalezienie pisma i odkrycie kukurydzy. Opowieść kończy się przybyciem chrześcijańskich misjonarzy oraz tajemniczym odejściem Hiawathy na zachód, ku zachodzącemu słońcu.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/The_Song_of_Hiawatha