«Канцісціна» Вільгельма Гаўфа — навела, напісаная ў пачатку XIX стагоддзя. У цэнтры сюжэта — маладая спявачка Б’янэці, якая становіцца трагічнай фігурай у загадкавым забойстве, што кідае цень на яе рэпутацыю і жыццё. Па меры разгортвання расследавання раскрываюцца тэмы кахання, рэўнасці і наступстваў грамадскага асуджэння, прычым асаблівая ўвага надаецца асабістай трагедыі і пошуку праўды. У пачатку навелы аповед знаёміць нас з шакавальнай навіной пра смерць Б’янэці: камерцыйны дарадца Больнаў размаўляе са знаёмым у ажыўленай гарадской абстаноўцы. Сярод недаверу і цікаўнасці распаўсюджваюцца чуткі пра яе смерць, у цэнтры якіх — здагадкі пра рэўнасць і каханне, якое пайшло наперакасяк. Гэта прыводзіць да ўдзелу доктара Ланге, які аказваецца глыбока ўцягнутым у справу, даглядаючы параненую спявачку. Пачатак задае напружаны, атмасферны тон, намякаючы на эмацыйную складанасць персанажаў і сацыяльную дынаміку, што дзейнічае ў аповедзе, а таксама прадчуваючы распад трагічнай гісторыі кахання на фоне грамадства, схільнага да паспешлівых меркаванняў.