رمان «I sogni dell'Anarchico» اثر اوگو میونی احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان زندگی دو شخصیت متضاد را بررسی میکند: مردی مسن و مقتدر و آنارشیستی جوان و پرشور که دربارهٔ زندگی، فلسفه و شورش علیه هنجارهای اجتماعی گفتوگویی شدید و پرتنش دارند. مضامین اگزیستانسیالیسم و مبارزه برای رهایی از ستم مذهبی و حکومتی در بحثهای آنان آشکار است. در آغاز رمان، این دو شخصیت در اتاقی با اثاثی شیک معرفی میشوند؛ آنها نشستهاند، شراب مینوشند و سیگار میکشند. مرد مسن دیدگاهی سرد و حسابگرانه نسبت به زندگی بیان میکند و میگوید روح انسان با بندهای گوناگون در غل و زنجیر است، در حالی که مرد جوان با شور و حرارت از آرمانهای آزادی فردی و باور خود به آنارشیسم دفاع میکند. گفتوگوی آنان خشم مرد جوان نسبت به ساختارهای اجتماعی، بهویژه دین، را آشکار میکند؛ او معتقد است دین هم جسم و هم روح را محدود میسازد. با شدت گرفتن بحث، روشن میشود که مرد جوان برای انجام عملی خشونتآمیز بهعنوان بیانگر باورهایش آماده میشود و بدینسان زمینه برای کشمکش و درامی فراهم میآید که هنگام دستوپنجه نرم کردن او با پیامدهای اعمالش به نام آزادی، شکل خواهد گرفت.