کتاب «خط و فرم» اثر والتر کرین، رسالهای دربارهٔ هنر و طراحی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر بر اصول خط و فرم در آفرینش هنری تمرکز دارد و اهمیت تاریخی و کاربردهای عملی آنها را در طراحی و هنر ترسیمی بررسی میکند. نویسنده روشها و رویکردهای گوناگونی را برای دانشجویان و دستاندرکاران هنر ارائه میدهد و هدفش افزایش درک و توانایی آنان در بیان هنری است. آغاز کتاب مبنای دانشگاهی آن را شکل میدهد و نشان میدهد که اثر شامل مجموعهای از سخنرانیهایی است که در اصل در یک مدرسهٔ هنر ایراد شدهاند. کرین بر اهمیت طرح کلی بهعنوان جنبهای بنیادین از هنر تأکید میکند و خاستگاه و کارکردهای آن را مورد بحث قرار میدهد. او روشهای گوناگون طراحی، مانند روش پیشرونده و روش خوشنویسانه، را معرفی میکند و در عین حال به ویژگیهای عاطفی و بافتاریای میپردازد که از طریق خط منتقل میشوند. متن زمینه را برای بررسی عمیقتر این مفاهیم فراهم میکند و فصلهای بعدی را دربارهٔ زبان خط و رابطهٔ میان خط و فرم در فعالیتهای هنری چارچوببندی میکند.