„Podwody odkrywców w Tybecie” autorstwa Arnolda Henry’ego Savage’a Landora to historyczny opis wyprawy z początku XX wieku. Książka relacjonuje o podróży autora, który wyruszył na terytorium zabronione – Tybet, zamknięte dla obcokrajowców ze względu na religijną atmosferę panującą w tamtym czasie. Opowieść skupia się na doświadczeniach, trudnościach i odkryciach Landora podczas eksploracji tej odosobnionej regionu, z naciskiem na wyzwania stojące na drodze do zdobywania naukowych wiedzy i realizowania przygód. W rozpoczęciu książki Tybet przedstawiony jest jako pustynne, wysokogórskie środowisko o surowych warunkach; opisane są także restrykcyjne przepisy zabraniające obcokrajowcom wstępu. Landor starannie przygotował się do wyprawy, wyposażając się w naukowe instrumenty i dokonując niezbędnych przygotowań przed trudnym szlakiem przez górską terenność. Eksplorację zainicjował w Naini Tal w Indiach, zgromadzając ekipę lokalnych nosicieli; szczególny nacisk kładzie na unikalne zalety swojego sługi, Chandena Singa. Wstęp do książki przygotowuje czytelnika na serię emocjonujących spotkań i niebezpiecznych sytuacji, z którymi autora czeka w tym zabronionym kraju, podkreślając zarówno fizyczne, jak i psychiczne wyzwania stojące na drodze tej odważnej przygody.