„Życie wierzenia: Opowieść o stosunkach Pana Boga z Georgem Müllerem” jest biografią napisaną w połowie XIX wieku. Książka opisuje duchowy szlak Müllera oraz jego unikalny podejście do filantropii, zwłaszcza dzięki powstaniu i działalności sierocińców w Bristolu bez żadnych prośb o darowiny, opierając się wyłącznie na modlitwie. Autor rozważa tematy boskiej opatrzności i wiary, pokazując, jak Müller radził sobie z życiem i misją, opierając się na niewzruszonej wierze w Boga. Wstęp do tej opowieści zapoznaje czytelników z pierwszymi latami życia Müllera – określonymi jako trudne, pełne nieuczciwości i rozpuście. Opisuje również okresy formowania jego charakteru, których cechą wyróżniającą była brak duchowego kierowania, aż do momentu, gdy Müller odkrył nową wiarę oraz chęć służyć Bogu. Gdy Müller opowiada o swoim szlaku od rozpustnego życia do życia poświęconego służbie i trosce o sieroty, stają się wyraźne fundamenty jego głębokiej wiary w modlitwę oraz w obietnice Boga, co stanowi podstawę dla transformacyjnej pracy, którą wykonał później w życiu.