«Творы лорда Байрана, том 7. Паэзія» барона Джорджа Гордана Байрана — зборнік вершаў, эпіграм і невялікіх твораў паэта, укладзены ў пачатку XX стагоддзя. У гэтым томе сабрана паэзія Байрана за перыяд з 1798 па 1824 год, якая дэманструе яго востры розум і каментарыі да сацыяльных і палітычных праблем яго часу. Зборнік паказвае разнастайнасць творчасці Байрана — ад гумарыстычных эпіграм да пранікнёных разважанняў пра жыццё і смерць. У пачатку тома ва ўводзінах змяшчаюцца звесткі пра ўкладанне вершаў, падрабязна разглядаюцца розныя крыніцы і значэнне ўключаных твораў, такіх як «Эпіграма на старую даму» і «Эпітафія Джону Адамсу». Уступ не толькі адлюстроўвае камедыйны стыль Байрана, але і закранае яго разважанні пра чалавечую прыроду, сатыру грамадскіх нормаў і гуллівае выкарыстанне мовы. Важнае месца займаюць такія тэмы, як абсурднасць жыцця і асэнсаванне смяротнасці, задаючы тон захапляльнай і разнастайнай паэзіі, якая ідзе далей у зборніку.