«Байкі» Адама Міцкевіча — гэта зборнік баек, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Гэты твор адлюстроўвае талент Міцкевіча да апавядання і паэтычнага выказвання, уплятаючы маральныя павучанні ў алегарычныя гісторыі з удзелам жывёл і міфічных элементаў. Кніга раскрывае тэмы чалавечай прыроды і крытыкі грамадства праз прызму вобразных апавяданняў. У зборнік уваходзяць розныя байкі, прысвечаныя такім тэмам, як сяброўства, лідарства і канфлікт паміж уладай і адказнасцю. Напрыклад, байка «Жабы і іх цар» паказвае, як імкненне да ўлады можа прывесці да нечаканых наступстваў. Іншыя гісторыі, такія як «Заяц і жаба», падкрэсліваюць баязлівасць і адвагу. Міцкевіч майстэрска выкарыстоўвае антрапамарфных персанажаў, каб данесці маральныя павучанні, часта завяршаючы апавяданні пранікнёнымі разважаннямі пра паводзіны і грамадскія нормы. Байкі служаць вечным напамінам пра дабрачыннасці і заганы, аднолькава прывабліваючы і дзяцей, і дарослых.