«Moja Pierwsza Bitwa: Opowiadanie Sierżanta» Адама Міцкевіча — мастацкае апавяданне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. У кнізе распавядаецца пра перажыванні маладога салдата, які яскрава апісвае сваю першую сустрэчу з бітвай, праводзячы паралелі паміж хваляваннем вайны і пачуццямі першага кахання. У творы перадаецца эмацыянальны ўзрушанасць салдата, які праходзіць праз хаос і таварыскасць вайны, асабліва ў кантэксце польскай ваеннай гісторыі. Гісторыя падаецца з пункту гледжання сяржанта, які служыць у артылерыі падчас значнай бітвы пад Сточкам. Галоўны герой распавядае пра сваё ператварэнне з поўнага надзеяў навабранца ў адказнага лідара, адчуваючы радасць і трывогу ў чаканні завяршэння сваёй ваеннай падрыхтоўкі. Па меры разгортвання бітвы ён назірае за ўзаемаадносінамі таварышаў-салдат, стратэгічнымі перамяшчэннямі артылерыі і ўзбуджэннем, якое надыходзіць пасля грукату гарматных стрэлаў. Перапыненае гумарам і разважаннямі пра адвагу, апавяданне малюе яскравую карціну як таварыскасці, так і жахаў вайны, у выніку ўслаўляючы трыумф польскіх войскаў нават перад абліччам велізарнай перавагі праціўніка.