«Віслаў» Казіміра Брадзінскага — пастаральная паэма, напісаная ў пачатку XX стагоддзя. Твор пабудаваны як цыкл з пяці песень і разважае пра каханне, сямейныя повязі і вясковае жыццё, у прыватнасці ў кантэксце Кракава. У апавяданні раскрываецца сутнасць польскіх традыцый і эмацыйныя выпрабаванні герояў на фоне сацыяльна-палітычных узрушэнняў таго часу. Гісторыя распавядае пра Віслава, маладога чалавека, які, кіруючыся каханнем і сямейным абавязкам, адпраўляецца ў Кракаў па коней і зачароўваецца Галінай, прыгожай дзяўчынай на мясцовым вяселлі. Танцуючы і спяваючы разам, Віслаў усё мацней захапляецца Галінай і прызнаецца ёй у каханні ды жаданні ажаніцца з ёю. Аднак падарожжа азмрочана смуткам: Віслаў таксама перажывае страту ўласнай сям’і і глыбокую тугу па душэўнай сувязі. Паэма завяршаецца сустрэчай, паказваючы, як каханне пераадольвае разрывы ў сямейных адносінах, адначасова адлюстроўваючы стойкасць чалавечага духу перад выпрабаваннямі і нягодамі. На працягу ўсёй паэмы красамоўныя вершы Брадзінскага і яркія вобразы ажыўляюць вясковы каларыт Польшчы XIX стагоддзя і шчырыя пачуцці яе герояў.