کتاب «انسان و نیای او: پژوهشی در تکامل» نوشتهٔ چارلز موریس، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر به خاستگاه تکاملی بشر میپردازد و گذار از اشکال پستتر حیات به انسان امروزی را از خلال شواهد گوناگون، از جمله دیدگاههای کالبدشناختی، فسیلی و تکوینی، بررسی میکند. آغاز متن با قرار دادن دو دیدگاه اصلی دربارهٔ خاستگاه انسان در برابر یکدیگر، زمینه را فراهم میسازد: دیدگاه آفرینشگرایانه که بر اقتدار الهی تکیه دارد، و فرضیهٔ تکامل که بر شواهد علمی استوار است. نویسنده آشکارا قصد دارد خوانندگان را در درک واقعیتهای مؤید نظریهٔ تکامل راهنمایی کند و آنان را از آموزههای دینی منسوخی که پشتوانهٔ تجربی ندارند دور سازد. موریس سپس به پیشرفتهای اخیر در مطالعهٔ نیاکان انسان و کشفیات فسیلی میپردازد و به اهمیت ساختارهای تحلیلرفته و زیستشناسی تکوینی بهعنوان شواهدی برای مسیر تکاملی بشر اشاره میکند. این بخش آغازین نشان میدهد که خوانندگان میتوانند انتظار بررسی دقیق سازوکارهای تکامل و دادههای تجربی مؤید این دیدگاه را داشته باشند که انسانها از جانوران پستتر تبار یافتهاند.