Uilyam Mintoning «Mantiq: induktiv va deduktiv» asari XIX asr oxirida yozilgan mantiq tamoyillariga bag‘ishlangan ilmiy risoladir. Asarda mantiqiy tafakkurning tarixiy evolyutsiyasi va amaliy qo‘llanilishi chuqur tahlil qilinib, induktiv hamda deduktiv usullarga birdek urg‘u beriladi. Minto talabalar va olimlar uchun ta’limiy manba yaratishni, mantiqiy tafakkurni amaliy fan sifatida rivojlantirishni va ayni paytda uning tarixiy ildizlarini kuzatib borishni maqsad qiladi. Matn boshida Minto asarni yozishdan ko‘zlagan ikki maqsadini bayon etadi: mantiqiy shakllarning tarixiy taraqqiyotini o‘rganish hamda xato va mantiqiy yanglishuvlarning oldini olishda mantiqning amaliy qo‘llanilishini kuchaytirish. U mantiqiy tafakkur haqidagi mulohazalarining tayanchi bo‘lib xizmat qiladigan Aristotelning fundamental g‘oyalariga murojaat qiladi. Dastlabki boblarda mantiqning kelib chiqishi, ko‘lami va ahamiyati muhokama qilinib, sillogizm, ta’rif va hukmlarni tasniflash kabi muhim tushunchalar bilan tanishtiriladi. Mintoning mantiqning xatolardan himoya qiluvchi vosita sifatidagi roli bilan uning tarixiy taraqqiyoti o‘rtasidagi o‘zaro aloqani tahlil qilishi o‘quvchilarni mantiqiy tafakkurning kengroq oqibatlari va uning zamonaviy munozaralardagi dolzarbligi haqida mushohada yuritishga undaydi.