«داستان خود من» اثر املین پنکهرست، روایتی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب زندگی پنکهرست را بهعنوان چهرهای کلیدی در جنبش حق رأی زنان در انگلستان شرح میدهد و تجربههای او و مبارزه گستردهتر برای حقوق سیاسی زنان را روایت میکند. روایت پنکهرست بینشی درباره تاکتیکها و چالشهای گوناگونی ارائه میدهد که طرفداران حق رأی در دورهای آکنده از آشوبهای اجتماعی و سیاسی با آنها روبهرو بودند. پنکهرست در آغاز خاطراتش به دوران کودکی خود و تأثیر مشارکت خانوادهاش در مسائل عدالت اجتماعی، بهویژه لغو بردهداری، میاندیشد. او از تجربههای شکلدهندهای میگوید که درک او از بیعدالتی را شکل دادند؛ از جمله تعاملش با والدین و آشناییاش با دیدگاههای ضد بردهداری. فصلهای آغازین زمینه را برای تعهد بعدی او به حقوق زنان فراهم میکنند و بیداری او نسبت به نابرابریهایی را که زنان با آن روبهرو بودند و انتظارات اجتماعی زمانهاش نشان میدهند. پنکهرست بر گذار تدریجی خود به یک فعال برجسته تأکید میکند و به باورهای شخصی و رویدادهای بیرونیای اشاره دارد که بعدها او را به خط مقدم جنبش حق رأی زنان سوق دادند.