‘Conversation: Its Faults and Its Graces’ van Andrew P. Peabody is een bundel waarin de principes van doeltreffende communicatie worden onderzocht, geschreven in het midden van de negentiende eeuw. Het werk wil inzicht bieden in de manier waarop men verfijnde gesprekken kan voeren en tegelijk veelvoorkomende valkuilen in het Engelse taalgebruik kan herkennen. De tekst richt zich tot jonge vrouwen en benadrukt het belang van hun rol bij het vormgeven van het sociale discours, waarbij de noodzaak van welsprekendheid en correctheid in zowel gesproken als geschreven taal wordt onderstreept. Het werk begint met een toespraak voor de Newburyport Female High School, waarin de auteur zijn dank uitspreekt voor de uitnodiging en zijn wens kenbaar maakt om nuttig advies te geven over het onderwerp conversatie. Hij schetst de vele rollen die gesprekken in het menselijk leven spelen, van persoonlijke contacten tot het aankweken van vriendschappen en openbare interacties. Peabody benadrukt het belang van het al vroeg aanleren van goede gewoonten op het gebied van uitspraak en grammatica, en waarschuwt tegen veelvoorkomende vulgarismen en overdreven uitdrukkingen die iemands vermogen om doeltreffend en gracieus te communiceren kunnen ondermijnen. De toespraak zet de toon voor een verkenning van de etiquette van het gesprek en moedigt zowel zorgvuldige taalkeuzes als aandacht voor de morele implicaties van taalgebruik aan.