Charlz Naytning “Bilim — kuch” asari XIX asr o‘rtalarida yozilgan bo‘lib, zamonaviy jamiyatni shakllantiruvchi iqtisodiy kuchlarni falsafiy jihatdan tadqiq etadi. Asarda mehnat, kapital va malakaning o‘zaro bog‘liqligi muhokama qilinib, bilim, xususan, ilmiy bilim, shaxslar va butun jamiyatga qanday kuch berishi ta’kidlanadi. Asar bu jihatlarni tushunarli tarzda yetkazishni, ayniqsa yoshlarni siyosiy iqtisod asoslari haqida ma’rifatlantirishni maqsad qiladi. Kitobning boshlanish qismida insonlar boshqa hayvonlardan farqli ravishda o‘zlarining keng ko‘lamli ehtiyojlari va yashab qolish uchun tabiiy vositalarining ko‘zga tashlanarli darajada yo‘qligi sababli o‘ziga xos qiyinchiliklarga duch kelishi haqidagi g‘oya ilgari suriladi. Nayt resurslari va asbob-uskunalari bo‘lmagan holda sahroda qolib ketgan madaniyatli insonning ayanchli ahvolini faraziy vaziyat orqali tasvirlab, to‘plangan bilim va mehnatning muhim rolini ko‘rsatadi. U bu vaziyatni tabiiy resurslarni anglash qobiliyati tufayli omon qoladigan moskito hinduining holatiga qarama-qarshi qo‘yadi va unumli mehnatning asosi sifatida bilim hamda asbob-uskunalarning avvaldan to‘planishi muhim ekanini namoyish etadi. Ushbu misollar orqali Nayt boylik ishlab chiqarishini boshqaruvchi tamoyillar va ijtimoiy taraqqiyot uchun ta’limning zarurligi haqidagi kengroq muhokamaga zamin yaratadi.