کتاب «صومعههای راهبههای انگلیسی در حدود ۱۲۷۵ تا ۱۵۳۵» نوشتهٔ ایلین پاور، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نگاشته شده است. این اثر میکوشد تصویری کلی از زندگی در صومعههای راهبهها در انگلستان طی دورهای معین، از اواخر قرن سیزدهم تا اوایل قرن شانزدهم، ارائه دهد. تمرکز اصلی آن بر واقعیت روزمره، ساختار اجتماعی و عوامل اجتماعیاقتصادی مؤثر بر زندگی راهبهها در اواخر قرون وسطی است و از انگیزههای آنان برای راهبه شدن و پیامدهای انتخابهایشان پرده برمیدارد. نویسنده در آغاز کتاب مفهوم صومعههای راهبهها را معرفی میکند و تنوع، پراکندگی و اهمیت این خانهها را در انگلستان آن زمان شرح میدهد. در آن دوره تقریباً ۱۳۸ صومعهٔ راهبهها وجود داشت که بیشترشان به فرقههای بندیکتی و سیسترسی تعلق داشتند. پاور تأکید میکند که بیشتر راهبهها از طبقات بالای جامعه میآمدند و این صومعهها مکانی بودند که زنان اشرافزاده میتوانستند در آن پناه بگیرند، به ندای مذهبی خود پاسخ دهند یا در برخی موارد، برخلاف میلشان، در آنجا جای داده شوند. این فصل انگیزههای گوناگون ورود به این نهادهای دینی را بررسی میکند؛ از جمله فشار خانواده، ضرورت اقتصادی و فرصتهایی که صومعههای راهبهها برای زنانی فراهم میکردند که در پی یافتن جایگاهی محترم در جامعه بودند.