«نوولّه» اثر کُنت چزاره بالبو مجموعهای از داستانهای کوتاه است که احتمالاً در اوایل قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این اثر داستانهای گوناگونی را دربرمیگیرد که به نظر میرسد از دریچهٔ شخصیتهای مختلف به بررسی مضامین عشق، فقدان و عدالت اجتماعی میپردازند. در این روایتها، قهرمانان گوناگونی با شرایط خود دستوپنجه نرم میکنند و تمرکز ویژهای بر روابط آنان و هنجارهای اجتماعی پیرامونشان وجود دارد. در آغاز مجموعه با شخصیت یک آموزگار خوشسرشت آشنا میشویم که راوی داستانهاست. او ضمن بازگویی سرنوشت اندوهبار فرانچسکا، دختر نجیبزادهای که پس از از دست رفتن اعتبار خانوادهاش پیامدهای تراژیک کشمکشهای سیاسی و انزوای اجتماعی را تحمل میکند، دربارهٔ خطرات شایعهپراکنی و تهمت سخن میگوید. هنگامی که فرانچسکا در فقر زندگی خود را میگذراند، عشق معصومانهاش به مانفردی ــ نجیبزادهای با پیشینهای مشابه ــ بر اثر فشارها و انتظارات بیرونی پیچیده میشود. داستان نخست لحن کلی مجموعه را شکل میدهد و به تأملات اخلاقی عمیقتری اشاره میکند که در کشمکشهای شخصی و نقد اجتماعیِ نمایان در داستانهای بعدی تنیده شدهاند.