«Навелы» графа Чэзарэ Бальба — зборнік кароткіх апавяданняў, верагодна, напісаных у пачатку XIX стагоддзя. Гэты твор уключае разнастайныя гісторыі, якія, здаецца, даследуюць тэмы кахання, страты і сацыяльнай справядлівасці праз прызму розных персанажаў. У апавяданнях фігуруюць розныя галоўныя героі, якія змагаюцца са сваімі абставінамі, прычым асаблівая ўвага надаецца іх узаемаадносінам і грамадскім нормам, што іх атачаюць. У пачатку зборніка мы знаёмімся з добразычлівым школьным настаўнікам, які выступае апавядальнікам гэтых гісторый. Ён разважае пра небяспеку плётак і паклёпу, пераказваючы змрочны лёс Франчэскі, высакароднай дзяўчыны, якая церпіць трагічныя наступствы палітычнай барацьбы і сацыяльнай ізаляцыі пасля таго, як яе сям’я трапляе ў няміласць. Пакуль Франчэска спрабуе ўладкаваць сваё жыццё ў галечы, яе нявіннае каханне да Манфрэдзі — шляхціца з падобным паходжаннем — ускладняецца знешнім ціскам і чаканнямі. Першае апавяданне задае тон усяму зборніку, намякаючы на больш глыбокія маральныя разважанні, уплеценыя ў асабістыя выпрабаванні і крытыку грамадства, якія праяўляюцца ў наступных гісторыях.