«Старыя гісторыі кахання» Адольфа Альбертацы — зборнік мастацкіх апавяданняў, напісаных у канцы XIX стагоддзя. У творы разглядаюцца розныя гісторыі, якія раскрываюць складанасці кахання і чалавечых страсцей у розных абставінах і праз лёсы розных персанажаў. У апавяданнях, верагодна, адлюстроўваюцца грамадскія нормы, асабістыя канфлікты і адвечная прырода любоўных заблытанасцей, што перажываюць час. Пачатковая частка знаёміць чытачоў з Уга, маладым зброеносцам у доме кастэляна Рыпальты, якога выхоўвалі з любоўю і надзеяй, што ён будзе пасвечаны ў рыцары. Уга склаўся цесны і гуллівы характар адносін з Мадоннай Джынеўрай, гаспадыняй замка, але, сталеючы, ён усведамляе свае ўсё мацнейшыя пачуцці да яе. Гэты пачатковы фрагмент стварае аснову для душэўных пакут Уга, які змагаецца з безадказным каханнем і складанасцямі дарослага жыцця, увасабляючы эмацыйную глыбіню і рамантычнае напружанне, што, верагодна, будуць паўтаральнай тэмай усяго зборніка.