«Handbuch der praktischen Kinematographie» اثر فرانتس پاول لیزگانگ، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر بهعنوان راهنمایی جامع درباره اصول و جنبههای فنی سینماتوگرافی عمل میکند و تمرکز زیادی بر سازوکارهای دخیل در کینماتوگراف و تولید تصاویر متحرک دارد. نویسنده در آغاز کتاب مفهوم کینماتوگراف را معرفی میکند و توضیح میدهد که این دستگاه چگونه از طریق مجموعهای از عکسهای فوریِ پیدرپی که بر فیلمی حساس به نور ثبت شدهاند، تصاویر زنده را ضبط و نمایش میدهد. لیزگانگ سازوکار انتقال فیلم را تشریح میکند و بر اهمیت دستیابی به جلوهای بصری و یکپارچه تأکید میورزد؛ بدین منظور که توالی پیوستهای از تصاویر با چنان سرعتی نمایش داده شود که از دید چشم روان به نظر برسد و بدینترتیب بر محدودیتهای ادراک انسانی غلبه کند. این بخش آغازین، مبنایی برای بررسی عناصر فنی مانند خود فیلم، دستگاههای نمایش و ظرایف ماشینآلات دخیل در فیلمسازی فراهم میکند و لحنی دقیق و موشکافانه برای بررسی مفصل مطالب پیشِ رو ایجاد میکند.