«Праблемы генетыкі» Уільяма Бэтсана — навуковае выданне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. У кнізе разглядаюцца асноватворныя паняцці генетыкі, асабліва з’явы зменлівасці і спадчыннасці праз прызму мендэлеўскіх метадаў. Бэтсан крытычна даследуе біялагічныя прынцыпы, імкнучыся праліць святло на ўзаемасувязь паміж генетыкай і тэорыяй эвалюцыі. У пачатку кнігі Бэтсан прадстаўляе кантэкст сваіх лекцый, падкрэсліваючы важнасць вывучэння зменлівасці і спадчыннасці як ключавых складнікаў разумення эвалюцыі. Ён разважае пра гістарычныя погляды на віды і разнавіднасці, адзначаючы неабходнасць больш строгага аналізу, каб пераадолець расплывістыя вызначэнні, якія традыцыйна атачалі гэтыя паняцці. Нанова адкрываючы працу Мендэля, ён выступае за сістэматычнае даследаванне генетычных з’яў, сцвярджаючы, што заканамернасць і адрозненні, выяўленыя ў зменлівасці, могуць праліць святло на фундаментальныя характарыстыкі жывых арганізмаў. Гэтая ўступная частка стварае аснову для больш падрабязнага абмеркавання генетычных фактараў і іх значэння для эвалюцыі, запрашаючы чытачоў да складанага, але захапляльнага разгляду біялогіі.