‘Delusion en droom: een interpretatie in het licht van de psychoanalyse’ van Sigmund Freud is een essay dat in 1907 werd geschreven. In dit essay wordt de psychoanalyse toegepast op de roman Gradiva van Wilhelm Jensen. Freud onderzoekt hoe de jonge archeoloog Norbert Hanold onbewust zijn onderdrukte liefde uit zijn kindertijd omtovert in een obsessie voor een vrouw die afgebeeld is op een ouder Romeins bas-reliëf. Door hallucinaties en dromen die zich afspelen in Pompeii, komt Hanold uiteindelijk face to face met de werkelijkheid. Zijn vergeten liefde wijst hem op slimme manier de weg terug naar gezonde verstand – een fenomeen dat Freud ‘genezing door liefde’ noemde.
De waan en de dromen in W. Jensens ‘Gradiva’. Wikipedia-pagina over dit boek: en.wikipedia.org/wiki/Delusion_and_Dream_in_Jensen%27s_Gradiva