„Złudzenie i sen: interpretacja w świetle psychoanalizy…” autorstwa Sigmunda Freuda to esej napisany w 1907 roku, w którym psychoanaliza jest aplikowana do powieści Wilhelma Jensena „Gradiva”. Freud analizuje, jak młody archeolog Norbert Hanold bezwiednie przekształca swoje potłumione uczucia z dzieciństwa w obsesję względem kobiety przedstawionej na starożytnym rzymskim basreliwie. Dzięki złudzeniom i snom rozgrywającym się w Pompeji Hanold ostatecznie staje twarzą w twarz z rzeczywistością, gdy jego zapomniana kochanka sprawnie pomaga mu wrócić do zdrowego rozsądu – co Freud nazwał „leczeniem miłości”.
Złudzenia i sny w „Gradivie” W. Jensena Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Delusion_and_Dream_in_Jensen%27s_Gradiva