Percy Bysshe Shelleyning “A Defence of Poetry and Other Essays” asari XIX asr boshlarida yozilgan falsafiy asarlar to‘plamidir. Esse-larda sevgi, mavjudlikning tabiati, metafizika, axloq va insoniyatning badiiy ifodalari kabi turli mavzular chuqur o‘rganiladi. Shelley nasri she’riyatni inson tuyg‘ulari va tasavvuri uchun muhim vosita sifatida himoya qilish fikrini bayon etib, uning madaniyat va jamiyatdagi ahamiyatini yanada ta’kidlaydi. Asarning boshlanish qismida sevgi tushunchasi chuqur tadqiq etilib, u insonlarni bir-biri bilan hamda atrofidagi olam bilan bog‘laydigan qudratli kuch sifatida talqin qilinadi. Shelley insoniy tuyg‘ularning murakkabligi haqida mulohaza yuritar ekan, boshqalarni tushunish va ular bilan hamjihat bo‘lishga bo‘lgan intilishni ta’kidlaydi; bunday aloqalar kutilgan natijani bermaganda esa, bu intilish ko‘pincha umidsizlikka olib keladi. Uning fikricha, sevgi nafaqat ehtiros, balki mavjudligimizning asosiy jihati hamdir; u insoniyatni hayotning barcha shakllarida go‘zallik izlashga undaydi. Shelley lirik va falsafiy yondashuv orqali insoniy tajribaning o‘zaro bog‘liqligi haqidagi chuqur mushohadaga zamin yaratadi va she’riyatni o‘zgartiruvchi san’at shakli sifatida himoya qilish uchun falsafiy asos barpo etadi.