„Głupcy fortuny, czyli hazard i hazardziści” Johna Philipa Quinna to szczegółowa relacja autobiograficzna połączona z komentarzem społecznym na temat praktyk hazardowych, napisana pod koniec XIX wieku. Dzieło zgłębia powszechny charakter hazardu, jego kontekst historyczny oraz jego niszczycielski wpływ na jednostki i społeczeństwa, odzwierciedlając zarazem dwudziestopięcioletnie doświadczenie autora w świecie hazardu. Quinn przedstawia szczere omówienie występków związanych z hazardem, pragnąc ukazać czytelnikom, zwłaszcza młodzieży, ukryte niebezpieczeństwa kryjące się za urokiem gier losowych. Na początku książki znajdują się obszerna przedmowa i wstęp Quinna, w których omawia on tragiczne konsekwencje hazardu i wyraża pragnienie przedstawienia realiów życia hazardzisty. Dzieli się osobistymi anegdotami, które ukazują uwodzicielską naturę hazardu oraz upadek moralny, do którego może on prowadzić. Quinn wspomina swoje wczesne postanowienia, by porzucić hazard, nieustannie podważane przez zaraźliwą ekscytację grą, której doświadczył w młodości, oraz otaczające go wpływy. Ton jest zarówno ostrzegawczy, jak i refleksyjny, przygotowując grunt pod głębsze rozważania nad historycznym znaczeniem hazardu w miarę rozwoju narracji.