„Fratris Felicis Fabri Evagatorium in Terrae Sanctae, Arabiae et Egypti” jest historią napisaną przez brata Felixa Fabri w połowie XV wieku. W tym tekście autor opisuje swoje obserwacje i doświadczenia podczas pielgrzymki po Świętym Krainie, z szczególnym uwzględnieniem Jerozolimy, Synaju oraz okolicznych regionów. Praca skupia się na religijnym znaczeniu tych miejsc, opisach świętych obiektów oraz refleksjach autora nad duchową drogą, którą przebył w tych historycznie ważnych obszarach. W prologu rękopisu Fabri wyjaśnia motywację swojej pielgrzymki, podkreślając swój pragnienie odwiedzenia świętych miejsc związanych z życiem Chrystusa. Pisze do swoich braci w Ulmie, opisując boskie pociągnięcie, które skłoniło go do tej podróży, oraz trudności, na które może napotkać po drodze. Opowiada również o przygotowaniach przed wyjazdem – o uzyskaniu pozwolenia od władz i wyborze towarzyszy w pielgrzymce – a także o głębokim oddaniu i oczekiwaniach, z którymi ruszał w tę drogę.