„Listy św. Ambrożego, biskupa Mediolanu” to zbiór listów napisanych w końcu IV wieku. Ten tekst składa się z epistoli sw. Ambrożego, które odzwiercają jego teologiczne i pastorskie zainteresowania w okresie istotnych religijnych i politycznych zmian w Cesarstwie Rzymskim. Listy dotyczą takich tematów jak wiara, etyka, zarządzanie Kościołem oraz herezje, co pokazuje wpływ Ambrożego jako lidera kościelnego i teologa. Na początku zbioru znajdują się listy otwierające, które określają ton całej korespondencji Ambrożego z różnymi adresatami, wliczając cesarzy i biskupów. W swoim pierwszym liście odpowiada na gorączne prośby cesarza Gracjana o teologiczne poradzenie, wyrażając skromność oraz gotowość pomóc w ukształtowaniu jego rozumienia Ducha Świętego. Ambroży podkreśla ważność wiary i boskiej natury Chrystusa, łącząc osobiste zamiłowania z obowiązkami duchownymi. Te pierwsze wymiany listów pokazują rolę Ambrożego jako kluczowej postaci w wczesnym chrześcijańskim myśleniu – on radzi sobie z złożonością wiary, władzy i pastorałskiej troski, jednocześnie rozwiązywając istotne religijne problemy swoich czasów.