«رقص» اثر ایوان نارودنی، بررسی جامعی دربارهٔ هنر رقص است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این مجلد که بخشی از مجموعهٔ گستردهتری با عنوان «هنر موسیقی» است، اهمیت تاریخی و فرهنگی رقص را در تمدنهای گوناگون بررسی میکند و تحول، شیوههای اجرا و روانشناسی نهفته در پس آن را تحلیل میکند. کتاب میکوشد رقص را بهعنوان جنبهای ضروری و ماندگار از بیان انسانی ارج نهد؛ جنبهای که غنای درهمتنیدهای از سنتها و معانی بر آن تأکید میگذارد. اثر با مقدمهای از بالرین نامدار، آنا پاولوا، آغاز میشود که بر پیوند عمیق میان رقص، موسیقی و ریتم معنوی زندگی تأکید دارد. در کتاب بحث میشود که رقص چگونه از مصر باستان تا دوران مدرن، بخشی جداییناپذیر از فرهنگهای گوناگون بوده و اغلب با مناسک دینی و ارزشهای اجتماعی درآمیخته است. فصلهای نخست مفاهیم کلیدیای مانند روانشناسی رقص را معرفی میکنند و انگیزههای زیباییشناختی و اجتماعیِ پشت رقص، و نیز ریشههای ابتدایی آن در بیان انسانی را برجسته میسازند. متن زمینه را برای بررسی بیشتر شیوههای رقص تاریخی در سراسر جهان فراهم میکند و نشان میدهد که فصلهای بعدی به رقصهای خاص فرهنگی، معانی آنها و اهمیت تکاملیشان خواهند پرداخت.