«خاستگاه و رشد هنر درمان» اثر ادوارد بردو، گزارشی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر با هدف روشن ساختن روند تکامل شیوههای پزشکی از ریشههای ابتدایی آنها تا برداشتهای مدرنتر، به کاوشی جامع در تاریخ پزشکی در فرهنگها و دورههای زمانی گوناگون میپردازد. بردو بر نقشهای مهمی تأکید میکند که پزشکی و درمان در شکلگیری تمدنها و جوامع ایفا کردهاند. بخش آغازین کتاب، موضوع پزشکی را بهعنوان جنبهای بنیادین از تمدن انسانی مطرح میکند و بررسی خود را با شیوههای درمانی در جوامع ابتدایی آغاز میسازد. در این بخش بحث میشود که انسانهای نخستین احتمالاً رفتارهای درمانی حیوانات را مشاهده کرده و از آنها آموختهاند و این امر بر شیوههای درمانی خودشان تأثیر گذاشته است. متن، نظریههای گوناگون ابتدایی درباره بیماری را شرح میدهد و بیماری را به علل روحانی و فراطبیعی، مانند جاندارپنداری، جادوگری و تسخیر شیطانی، مرتبط میسازد. بردو زمینه را برای بررسی عمیقتر این موضوع فراهم میکند که چگونه این مفاهیم ابتدایی در طول تاریخ به درکی منسجمتر از پزشکی و درمان و نیز به شیوههای عملی ساختاریافتهتر تبدیل شدند.