„Historia medycyny. Tomy II i III” autorstwa Maxa Neuburgera to dzieło historyczne napisane na początku XX wieku. Praca ta zajmuje się rozwojem medycyny, odnosząc się do jej ewolucji od upadku starożytnych praktyk medycznych przez okres średniowieczny, z uwzględnieniem wpływu różnych kultur i społecznych czynników na rozwój tej dziedziny. Tekst jest bogaty w szczegóły, ilustrujące złożoność medycznych wiedzi i praktyk w poszczególnych okresach historii. W pierwszym tomie analizuje się stan medycyny w czasach upadku starożytności, z szczególnym uwzględnieniem spadu poznaniom medycznych towarzyszącego rozpadowi klasycznej cywilizacji. Neuburger opisuje ograniczenia wynikające z powiązania medycyny ze starożytnymi tradycjami, wpływ społeczno-politycznych zmian oraz trudności w szkolnictwie medycznym tamtej epoki. Ten wstępny rozdział stanowi podstawę dla dogłębnego badania transformacji medycyny w tych burzliwych czasach, pokazując przejście od ustalonych praktyk do rosnącego zainteresowania terapią empiryczną i medycyną laicką.