„Fratris Felicis Fabri Evagatorium in Terrae Sanctae, Arabiae et Egypti Peregrinationem” jest historią napisaną na początku XIX wieku. To dzieło dokumentuje podróże średniowiecznego pielgrzyma, brata Felicisa Fabri, który przebywał w Świętym Krainie, Arabii i Egipcie, a tym samym daje informacje o religijnych zwyczajach, istotnych wydarzeniach oraz społeczno-politycznym klimacie tamtej epoki. Autor opowiada o swoich doświadczeniach podczas tej pielgrzymki, podkreślając znaczenie wiary oraz wojskowej tradycji związanej z ochroną świętych miejsc. Na początku tekstu przedstawiono brata Felicisa i jego towarzyszy w momencie rozpoczęcia pielgrzymki; opisano ich spotkania na drodze, stawiane wyzwania oraz bogatą historię odwiedzanych miejsc. Opowieść skupia się na religijnym oddaniu, gdyż brat Felicis opisuje rytuały, ceremonie oraz interakcje z chrześcijańskimi i muzułmańskimi społecznościami. Zagadnienia dotyczące nobliwości i wojskowej honoru są rozpatrzone w kontekście oddania się Świętemu Grobowcu, co stanowi podstawę dla dalszego eksplorowania tematów wiary i przygód, które przewijają się przez cały tekst.