Émile Baumann’ın “Aziz Pavlus” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış tarihsel bir anlatıdır. Kitap, Hristiyanlara zulmeden bir kişiden erken Hristiyanlığın en etkili figürlerinden birine dönüşen havari Aziz Pavlus’un hayatını ve yolculuğunu ele alır. Baumann’ın Pavlus’un deneyimlerini incelemesi aracılığıyla okurların, onun Hristiyanlığı yayma misyonunun teolojik ve tarihsel önemine ilişkin içgörüler kazanması muhtemeldir. Anlatının başlangıcında yazar, Aziz Pavlus’u erken Hristiyan hareketinin kilit bir şahsiyeti olarak konumlandıran etkileyici bir önsöz sunar. Baumann, İsa’nın takipçilerine şiddetle karşı çıkan Zulmeden Saul’dan hayatını İncil’i vaaz etmeye adamış tutkulu havariye dönüşen Pavlus’un dramatik değişimini anlatır. Giriş bölümü, Pavlus’un kimliğinin karmaşıklıklarını, mücadelelerini ve onu geniş kapsamlı seyahat etmeye, kiliseler kurmaya ve yolculuğu boyunca karşılaştığı muhalefetle yüzleşmeye yönelten ateşli ruhu anlamanın zeminini hazırlar; bu muhalefet, Saul’un Hristiyanlara karşı ilk eylemlerinin katalizörü olan, kayda değer Stefanos şehitliğini de içerir.