«Гісторыя сіянізму, 1600–1918, том 2 (з 2)» Нахума Саколова — гістарычнае даследаванне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. У творы падрабязна разглядаецца развіццё сіянісцкага руху з 1600 года да канца Першай сусветнай вайны, асаблівая ўвага надаецца яго праявам у Англіі і Францыі. У ім даследуюцца як намаганні яўрэйскіх дзеячаў, так і дзейнасць неяўрэяў, якія падтрымлівалі сіянісцкія ідэалы ў гэты важны перыяд. Пачатак тома змяшчае звесткі пра перадумовы і структуру твора, адзначае яго энцыклапедычны характар і неабходнасць усебаковага дакументальнага падыходу з прычыны складанасці пытанняў, звязаных з сіянізмам. У ім згадваюцца дадатковыя раздзелы, прызначаныя запоўніць прабелы ў аповедзе, а таксама ключавыя асобы і гістарычныя падзеі, важныя для яўрэйскага нацыянальнага руху. Ва ўводзінах М. Стэфан Пішон падкрэслівае грамадскія і палітычныя наступствы сіянізму, разглядаючы яго ў кантэксце больш шырокага імкнення яўрэйскага народа да справядлівасці і нацыянальнага аднаўлення, і адначасова намякае на закладзеныя асновы для значных будучых падзей, асабліва ў перыяд пасляваеннай мірнай канферэнцыі.