Pierre Mille’in "Paraboles et diversions" adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış edebi fabllardan oluşan bir derlemedir. Eser, çoğu zaman İncil göndermeleri ve alegorik figürler çağırarak, felsefi tefekkürlere ve insan doğasının eleştirisine değinen yaratıcı anlatılar aracılığıyla çeşitli zamansız temaları keşfeder. Cildin açılışı, Yaratılış’ın İncil’deki öyküsüne satirik bir bakış sunar; Tanrı’nın yaratıcı gücünü dizginlemek için edebi ve sanatsal eleştiriyi icat eden Şeytan karakterine odaklanır. Şaşırtıcı biçimde, umutsuzluğa kapılmak yerine Tanrı dünyanın çeşitli öğelerini yaratmayı sürdürür; bu da işinin sözde “ilerlemesi” üzerine durmadan yorum yapan, gitgide hüsrana uğramış bir Şeytan’ı kışkırtır. Bu kaprisli anlatı, tanıdık bir İncil öyküsüne özgün bir bakış kazandırmakla kalmaz, insan gururu ve eleştirinin doğası üzerine daha derin bir yorum ima eden oyuncu bir ironi tonu da kurar.