„Tipos y paisajes” José Maríi de Peredy to utwór fikcjonalny napisany pod koniec XIX wieku. Ten zbiór przedstawia winiety życia i postaci z rodzinnego regionu autora, badając obyczaje, cnoty i wady jego mieszkańców oraz splatając motywy patriotyzmu i nostalgii. Otwarcie dzieła stanowi prolog, w którym autor odnosi się do potencjalnych zarzutów wobec jego portretu lokalnej kultury i postaci. Broni swojego podejścia jako uczciwego, a nie upiększonego odwzorowania, argumentując, że prawdziwy portret ojczyzny obejmuje zarówno jej piękno, jak i niedoskonałości. Następnie narracja wprowadza postać imieniem don Apolinar de la Regatera, człowieka, który wyrusza w podróż do Ameryk w poszukiwaniu szans ekonomicznych i wraca do rodzinnego Santanderu zamożniejszy, lecz stający wobec surowych realiów zmieniających się czasów i przemian społecznych. To przygotowuje grunt pod głębsze zbadanie napięć między tradycją a nowoczesnością oraz złożoności tożsamości regionalnej.