«Скарпіён. Том 2» Ганны Элізабэт Вайраух — гэта раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. Кніга, відаць, засяроджваецца на Метэ Рудлоф, маладой жанчыне, якая перажывае гора і ізаляцыю ды шукае сваё месца ў грамадстве, пазначаным сацыяльнымі ўмоўнасцямі і таямніцамі. Падзеі рамана маюць глыбока рэфлексіўны характар і прысвечаны псіхалагічным выпрабаванням Метэ пасля значных страт, а таксама яе няўпэўненым крокам у новыя сацыяльныя колы і складаныя адносіны. Раман пачынаецца з таго, што Метэ застаецца адна ў сваім новым пакоі: яе пераследуюць успаміны пра Ольгу і мучыць трывога, але яна поўная рашучасці прызвычаіцца да незнаёмага асяроддзя і ўласнай адзіноты. Яна аглядае сваё атачэнне, змагаецца з унутранымі страхамі і разважае пра панцыр, які выпрацавала ў выніку мінулых пакут. Дні Метэ праходзяць у музеях і галерэях, дзе яна імкнецца да самаадукацыі і развіцця, але адначасова востра адчувае сябе чужой сярод пастаяльцаў пансіяната. Назіраючы за сацыяльнай дынамікай паміж рознымі групоўкамі, яна нерашуча дазваляе сабе ўцягнуцца ў іх жыццё і ўрэшце наведвае ажыўленае мерапрыемства, дзе знаёміцца з новымі людзьмі, у тым ліку з глыбока змучанай Гізелай Вэркенцін, чый боль адлюстроўвае яе ўласны. На працягу ўсяго аповеду чытач пагружаецца ў неспакойныя разважанні Метэ, яе душэўныя раны і імкненне знайсці сэнс і сувязь з іншымі ва ўмовах адчужэння.