«Скарпіён» Ганны Элізабэт Вайраўх — раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У ім распавядаецца пра Майру Рудлоф, якая праходзіць шлях ад безлюбоўнага, скаванага правіламі дзяцінства да напружанай маладосці; у цэнтры — яе ўсёпаглынальныя прыхільнасці: спачатку да капрызнай гувернанткі, а потым да ўладнай Ольгі Рада, — на фоне абмежаванняў буржуазнай прыстойнасці. Кніга даследуе жаданне, рэўнасць і гонар, а вобраз скарпіёна ўвасабляе адначасова самаабарону і самазнішчэнне. У пачатку рамана Майра паўстае праз чуткі пра крадзяжы, хлусню і выбух гвалту; затым паказваецца, як абароненае ад рэчаіснасці выхаванне яе бацькі і суровасць цёткі Эмілі скажона ўплываюць на яе прагу любові. Майра пакутліва ўлюбляецца ў сваю гувернантку Фрыду і, уцягнутая ў раман Фрыды з сумніўным былым гусарам, дапамагае закласці сямейнае срэбра; скандалам гэта заканчваецца знаходжанне гувернанткі ў доме. Праз некалькі гадоў жыццё Майры ўспыхвае, калі яна сустракае магнетычную Ольгу Рада; яна падладжваецца пад настроі Ольгі, па яе настойванні вучыцца, сябруе з мяккім скрыпачом Пітэркінам і зачаравана назірае за эмблематычным партсігарам Ольгі са скарпіёнам і яе размовамі пра ганарлівыя развітанні. Пасля раптоўнага звальнення і незразумелай паездкі Ольгі праз Пітэркіна пачынаюць прыходзіць паштоўкі; пасля вяртання Ольгі Майра аднаўляе візіты, у прыступе рэўнасці крадзе ліст з патрабаваннем аплаты, таемна выплочвае доўг Ольгі, закладаючы ўласныя рэчы, і атрымлівае рэзкую вымову — але толькі для таго, каб яе папрасілі закласці скарпіёнавы партсігар, чаго яна не можа сябе прымусіць зрабіць. Пакуль Ольга вучыць яе мовам (а Майра ўпотай накіроўвае ёй грошы за ўрокі), цётка Эмілі ўсё мацней абмяжоўвае незалежнасць Майры; пасля напружанай размовы з яе слабавольным бацькам прыездзіць дзядзька Джордж, і раздзел заканчваецца злавесным планам «візіту» да Майры.