„Skorpion” Anny Elisabet Weirauch to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada historię Myry Rudloff od jej bezmiłosnego, surowo regulowanego dzieciństwa aż po okres młodości, pokazując, jak jej silne uczucia – najpierw do kaprycznej nauczycielki, a potem do potężnej Olgi Radó – stają się sprzeciwem surowych norm burżuazyjnej przyzwołości. Książka bada pożądanie, zazdrość i dumę; symbol skorpiona nawiązuje zarówno do samozachowania, jak i do autodestrukcji. W prologu powieści czytelnik poznaje Myrę poprzez plotki o kradzieżach, kłamstwach i gwałtownych wybuchach złości; potem dowiaduje się, jak jej ochronne wychowanie przez ojca oraz surowość ciotki Emily wpływają na jej pragnienie miłości. Myra gorąco zakochuje się w swoją nauczycielkę Friedę i, wciągnięta w jej romans z podejrzanym byłym husarzem, pomaga zastawić rodzinne srebra – co doprowadza do odejścia nauczycielki. Lata później życie Myry zmienia się, gdy spotyka Olgę Radó; pod jej wpływem studiuje, zaprzyjaźnia się z delikatnym skrzypkiem Peterkinem i fascynuje się jej emblematiczną aktówką z motywem skorpiona. Po naglej rozstawce i tajemniczym wyjazdzie Olgi kartki pocztowe znowu docierają do Myry poprzez Peterkina; po powrocie Olgi Myra ponawia spotkania z nią, w panice kradnie list żądający spłaty długu i tajnie spłaca dług Olgi, zastawiając swoje rzeczy. Gdy Olga ponawia próby uczenia języków, ciotka Emily ogranicza jej niezależność; następuje konfrontacja z słabowolnym ojcem Myry, a cała historia kończy się przybyciem stryja George’a i zaplanowaną wizytą, która niesie z sobą złą przepowiedź.