„Поўны збор твораў 15: Белыя ночы: чатыры аповесці“ Фёдара Дастаеўскага — гэта зборнік аповесцей, напісаных у сярэдзіне XIX стагоддзя. Кніга засяроджваецца на глыбока эмацыйных гісторыях, дзеянне якіх адбываецца ў Санкт-Пецярбургу, і даследуе ўнутранае жыццё, мары і цяжкасці яе персанажаў, асабліва тых, хто апынуўся на ўскрайку грамадства. Адна з галоўных аповесцей зборніка — „Белыя ночы“ — расказвае пра адчувальнага і самотнага галоўнага героя, які ўсталёўвае кароткую, але моцную сувязь з маладой жанчынай па імені Настенька. Увесь зборнік, верагодна, зацікавіць тых, хто цікавіцца псіхалагічнай глыбінёй і яркімі гарадскімі атмасферамі. У пачатку „Белых начэй“, першай аповесці зборніка, чытач апынаецца ў лірычнай начной атмасферы Санкт-Пецярбурга, дзе апавядальнік — неназваны, задуменны „летуценнік“ — блукае па асветленых месяцам вуліцах, адчуваючы адначасова і прыгажосць, і адзіноту. Апавяданне хутка раскрывае яго эмацыйны стан: ён добра ведае фасады горада, але пакутліва адрэзаны ад сапраўднай чалавечай сувязі. Гэтае адзіноцтва парушаецца, калі ён сустракае маладую жанчыну, якая плача, Настеньку, што прыводзіць да сустрэчы, якая паступова перарастае ў асцярожнае сяброўства і ўзаемныя шчырыя прызнанні. Праз іх дыялог уводзяцца тэмы ізаляцыі, тугі і сілы мімалётнай чалавечай сувязі, што задае тон пяшчотнай меланхоліі і надзеі.