«Белыя ночы і іншыя апавяданні» Фёдара Дастаеўскага — гэта зборнік апавяданняў, напісаных у сярэдзіне XIX стагоддзя. Загалоўнае апавяданне «Белыя ночы» распавядае пра безымяннага апавядальніка, які вядзе адасобленае жыццё ў Санкт-Пецярбургу і нечакана знаходзіць сувязь з таямнічай маладой жанчынай па імені Настэнка. У зборніку праз прызму глыбокага псіхалагічнага разумення Дастаеўскага раскрываюцца тэмы адзіноты, тугі і складанасці чалавечых адносін. У пачатку «Белых начэй» апавядальнік апісвае сваё адчуванне спустошанасці, блукаючы па Санкт-Пецярбургу, і разважае пра глыбокую адзіноту, калі горад на лета апусцеў. Ён сустракае Настэнку, якая плача каля канала, і падчас іх размовы паміж імі пачынае фарміравацца далікатная сувязь. Апавядальнік, ахоплены сарамлівасцю, дае ёй адчуванне бяспекі перад непажаданымі заляцаннямі п'янага джэнтльмена. Іх размова раскрывае іхнюю тугу па сувязі і ўнутраны неспакой, ствараючы аснову для гарачых, хоць і складаных адносін, пазначаных нявыказанымі пачуццямі і марамі, пераплеценымі з рэальнасцю. Па меры таго як разгортваецца ноч, захапленне апавядальніка Настэнкай паглыбляецца, але яе сэрца, здаецца, ужо прывязанае да кагосьці іншага, ствараючы кранальнае напружанне, характэрнае для захапляльнага апавядання Дастаеўскага.