«سفرهای تَبی» اثر لوسی الن گِرنزی، رمانی برای کودکان است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر احتمالاً ماجراهای بچهگربهای کنجکاو به نام تَبی را در مجموعهای از ماجراها و اتفاقات ناخوشایندِ ملایم دنبال میکند و از سفرهای این گربه برای آموزش درسهای اخلاقی دربارهٔ مهربانی، مسئولیتپذیری و آسایش خانه بهره میگیرد. آغاز نمایشنامهٔ حاضر در خانهروستاییای در کاتالونیا میگذرد؛ جایی که ماریو شام آماده میکند، در حالی که عمویش آندرو نگران است مهمانشان، فلورِنسیِ شاعر و آرمانگرا، پسر آندرو، گابریل، را از مسیر کشیششدن منحرف کند. فلورِنسی هنگام شام از نیرو و کرامت زندگی دهقانی دفاع میکند و سرودههای پرشور خود دربارهٔ برداشت محصول را برای کارگران مزرعه—اِنگانیا-آموس، روس و لِیِک—میخواند و آنان را مجذوب میسازد؛ همچنین، بهگونهای ظریف، گابریل را تحت تأثیر قرار میدهد، هرچند آندرو بر خواندن تسبیح اصرار دارد. صبح روز بعد، فلورِنسی با ملایمت احساسات ماریو را میسنجد و به وجود علاقهای متقابل میان او و گابریل پی میبرد. سپس گابریل با لباسهای غیرروحانی ظاهر میشود، بحران رسالت و عشقش به ماریو را برای فلورِنسی اعتراف میکند و تشویق میشود زندگی و عشق را بر پیمانی که در کودکی به مادر درگذشتهاش داده ترجیح دهد. پس از ماجراهای کمیکِ کارگران که برای پختوپز حلزون و رقص برنامهریزی میکنند، گابریل عشق خود را به ماریو اعلام میکند؛ او از سر وظیفه و ترس از رسوایی مقاومت میکند، اما با پرتابکردن گلی بوسهخورده به سوی او هنگام ترک صحنه، در حالی که اشک میریزد، احساس خود را آشکار میسازد.