„Walka o ideale. Historia poszukiwacza“ Georga Heinricha Bonne jest powieścią napisaną na początku XX wieku. Opowiada historię osoby, która w poszukiwaniach prawdy i nadziei staje się obciążona ciężarami życia – humanitariuszem, który musi stawić czoła złości, hipokryji i duchownej pustocie w świecie miasta. Powieść łączy elementy podróży, krytyki społecznej oraz intymnych poszukiwań wewnętrznych i pokazuje, jak miłość, obowiązek i reformy mogą rzeczywiście pomóc ludziom cierpiącym. Na początku powieści opowieść przedstawiona jest jako rękopis, który bohater otrzymuje na łożu śmierci; potem narrator, wyczerpany przez biedę, choroby i brak miłości w współczesnym mieście, ucieka do pustkowia, gdzie w widzeniach spotyka „Nadzieję” i „Obowiązek”. Postanawia wybrać się w podróż, by z daleka oglądać problemy swojego kraju. Opuszczając zamrznięte Hamburg, odczuwa gorycz z powodu porażek społecznych i religijnych, ale na morzu doświadcza także ulgienia; docenia nawet surową, lecz „leczącą” siłę Morza Północnego. Przystanek w Antwerpii kontrastuje handel z sztuką – obraz Rubensa „Wysiadenie z krzyża” przywraca mu poczucie mocy miłości, natomiast relikwie inkwizycji wzbudzają u niego grozę. Powróciwszy na statek, okazuje współczucie głodnym robotnikom, opisuje różnych pasażerów i wyraża zaniepokojenie geopolityczną sytuacją. Podczas kolacji gorąco apeluje do umiarem w życiu, oczyszczenia rzek oraz decentralizacji miast poprzez udostępnienie publicznych terenów i lepszą infrastrukturę transportową. Na koniec powieści przywołuje słowa matki jako źródło moralnych porad oraz swój własny szlak od zamiłowania do alkoholu do uprawiania literatury – to jest początek długiej walki z panującymi nawykami.