„Klasztor Himmelpforte” autorstwa Roberta Falkego to historyczny dramat napisany na początku XX wieku. Akcja rozgrywa się w regionie Harzu w okresie wczesnej reformacji i pokazuje konflikt między starą kościelną władzą, rozwijającą się ewangeliczną wiarą a narastającym społecznym niepokojem wokół augustyniánskiego klasztoru Himmelpforte. Dramat opisuje losy mieszkańców miasta, arystokracji, mnichów i chłopów w momencie, gdy ataki Martina Lutra na sprzedaż Indulgencji dotarają do Wernigerode i sąsiedniego klasztoru. Luther debatuje z Staupitzem i innymi mnichami, oskarżając ich o nadużycia w sprzedaży Indulgencji i postanawiając działać; natomiast surowy mnich Gröning przyrzeka zemstę. Lata później ambitny fryzjer Wiardes podstępnie podżega konflikt między chłopami wraz z brutalnym Dantzke’iem, a Judith, która kocha proboszcza Tiemanna, apeluje do umiarkowania. Interpretacja Gröninga surowych tekstów Lutra przeciwko powstaniom chłopów doprowadza do eskalacji zamieszek; zamek jest podpalony, a klasztor plądrowany. W chaosie Gröning próbuje naruszyć Judith; Wiardes zabija go, a Rese chroni Judith w bezpiecznym miejscu, gdy Himmelpforte płonie. Po upadku powstania Wiardes zostaje pojmany, ale dzięki interwencji uniknął śmierci na stracenie i został wygnany. Dramat kończy się tym, że Luther błogosławi małżeństwo Tiemanna i Judith oraz zachęca ludzi do przyjęcia Ewangelii; ostrzega ich przed przyszłymi trudnościami, a cała społeczność śpiewa „Potężna twierdza”.