„Cicha Północna Europa” autorstwa Marcusa Knoxa to wspomnienia i opowieść podróżnicza napisana z perspektywy osoby pierwszej osoby w początkach XX wieku. Opowiada historię angielskiej turystki, która w momencie wybuchu I wojny światowej znalazła się na terenie Holsteinu, w okolicy Kiela. Przedstawia jej uwięzienie podczas mobilizacji i podejrzeń, a także próby dotarcia do bezpiecznego miejsca. Książka zaczyna się od idylicznych letnich scen w małym miasteczku na Północnej Europie, które nagle ustępują miejsca mobilizacji, cenzurze i strachu. Narratorka mieszka w rezydencji pastora, obserwuje odchodzących żołnierzy, słyszy patriotyczne pieśni i propagandę, doświadcza antybrytyjskich nastrojów oraz żyje pod restrykcjami, które zabraniają jej nawet chodzić wzdłuż brzegu. Bierze udział w aktywnościach organizacji Czerwonego Krzyża i obserwuje napiętą atmosferę w mieście, powodowaną obawami przed szpionami. Po kilku tygodniach izolacji wyjeżdża do Hamburga po niezbędne dokumenty, a potem podąża trudną, w większości samotną drogę pociągiem przez Lübeck i Osnabrück, przechodząc przez surowe kontrole w Bentheim i Oldenzaal. Przejście do Holandii przynosi jej ulgę; z Rotterdamu dotrze do Anglii, a na koniec książki zawiera refleksję o wolności i domu.